Op 17 juni organiseerde De Rozet in samenwerking met Art Dumay en Museumpark Orientalis een kunsttaxatiedag. Er hadden zich zo’n 130 mensen aangemeld, een buitenkans: voor maar €2,50 kon je een tijdslot van een kwartier reserveren. Een perfecte locatie ook, het open gedeelte van het karakteristieke hoofdgebouw van het museumpark met de koepels en cipressen zat al snel vol geduldig op hun beurt wachtende mensen. In de nissen waren de taxateurs van Art Dumay aan een tafeltje bezig om hun professionele oordeel te vellen over wat ieder zoal had meegebracht. Van alles zag ik voorbij komen, om maar eens wat te noemen: een groot houten hobbelpaard, een Mariabeeld, een tas van struisvogelleer, een map met heiligenplaatjes, een miniatuurboekje met de 14 kruiswegstaties, een cassette met daarin een gouden collier met amethist en bijpassende ring, een schaal met een afbeelding gemaakt door Gustav Klimt, een portret van Beethoven. Overal zat wel een verhaal achter: geërfd van een tante die er altijd heel zuinig op is geweest, die schaal van Klimt waarvan er naar verluidt maar een paar gemaakt zijn, dat portret met die boos kijkende Beethoven dat bij ons thuis boven het orgel hing…
Zo had ik zelf deze kans aangegrepen om dat loodzware klokkenstel maar eens uit de kelder te vissen en aan een deskundige blik te laten onderwerpen. Twee zesarmige kandelaars, elk met een sierlijk vrouwenfiguur in Grieks gewaad als voetstuk en een bijpassende pendule. Ik had het zo’n 30 jaar geleden voor 100 gulden overgenomen van een oudere vriendin die op het punt stond om naar een seniorenflat te verhuizen. Zij had het weer gekregen van haar oude buurvrouw die op hoge leeftijd was overleden. Het had nooit een plek gekregen in het huis van mijn vriendin, te groot, te donker en in haar nieuwe lichte appartement paste het al helemaal niet. Ik woonde destijds zelf in een huis uit 1920 met een erker met glas-in-lood, een mooie schouw in de kamer en ik was er zeker van dat het fantastisch zou staan bij mij thuis. Dat deed het helemaal niet: het was te groot en te log, de kamer leek er alleen maar kleiner en donkerder van te worden. Hetzelfde gold voor ons volgende huis, dus hop naar de kelder ermee.
Eenmaal bij de poort van Orientalis aangekomen besefte ik dat ik het me wel moeilijk had gemaakt, even de auto uitladen voor de deur was geen optie. Gelukkig werd ik door een uiterst vriendelijke medewerkster geholpen om alles met een karretje de weg omhoog richting het hoofdgebouw te krijgen. Onderweg vielen er al stukken van de kandelaars af, eenmaal boven moest alles weer in elkaar geschroefd worden. Het duurde nog wel een poosje voor ik aan de beurt was, dus ik had volop tijd om rond te kijken. Gebruikmakend van mijn status als verslaggeefster voor De Rozet vroeg ik intussen aan de mensen die voor mij waren wat ze hadden meegenomen en of ik bij hun taxatiegesprek mocht zitten. De meesten vonden dat geen probleem, op een enkeling na die waarschijnlijk dacht: geen pottenkijkers, je weet maar nooit wat er over je in de krant komt.
De taxatiegesprekken waar ik bij zat leverden geen grote verrassingen op. Niet voor de taxateur in elk geval, al deed ze haar best om duidelijk te maken dat haar eindoordeel ‘’van weinig of geen waarde”, vooral betekent dat de gerenommeerde veilinghuizen en verzamelaars van kunst en antiek geen interesse zullen hebben. Dingen zonder merknaam of iets anders waaruit iets af leiden valt over de herkomst, vallen al snel in deze categorie. Maar natuurlijk zegt het niets over of iets mooi of lelijk is, of over de emotionele waarde die het voor iemand kan hebben.
De meeste mensen nemen het sportief op wat ze te horen krijgen, ook al valt het tegen. Het bord van Klimt blijkt verre van uniek, de tas van struisvogelleer heeft geen merknaam helaas, voor religieuze objecten is er sowieso geen markt omdat er veel te veel aanbod is, enzovoort. Maar helemaal met lege handen naar huis gaat bijna niemand. Zo krijgt de eigenares van het collier met bijpassende ring een paar suggesties mee voor het geval ze wil proberen om er een goede prijs voor te krijgen. De bezitster van het Klimtbord blijkt toch geluk te hebben: de paar ringen die ze had meegenomen blijken nog best iets waard te zijn. Anderen krijgen te horen dat ze wel degelijk een stuk antiek in hun bezit hebben ook al is de marktwaarde laag. Dat laatste geldt ook voor mijn klokkenstel, het dateert ergens rond 1880 krijg ik te horen en het is van massief brons. Ja, dat laatste heb ik wel gemerkt al die keren dat ik ermee aan het sjouwen ben geweest. Ik zou er nog wat voor kunnen krijgen als ik het wil verkopen, een paar honderd euro moet wel lukken. Ga ik dat doen, ik weet het niet, of alles maar weer in de kelder zetten. Samen met opnieuw een behulpzame vrijwilligster van Dumay til ik het spul weer op het karretje, we gaan de weg weer af naar beneden. Onderweg vallen de kandelaars weer uit elkaar, er rollen wat onderdelen over straat. Thuisgekomen blijk ik niet alles te hebben opgeraapt, er ligt nog een ornamentje ergens tussen de straatstenen van Museumpark Orientalis. Laat ook maar.
Ineke van den Berg
