Roken en stoppen

Stoppen met roken is niet moeilijk, ik heb het vaak gedaan. Mijn eerste sigaret kreeg ik van mijn vader op mijn veertiende, al rookte ik al levenslang mee in onze bedompte woning met z’n negenen en al drie jaar samen in de Volkswagen kever. Dat was in 1960. Deskundigen wisten ook toen al dat roken ongezond was maar mijn oude oom Evert rookte z’n levenslang al sigaren en hij was toch ook nog vitaal? Niet dus, bleek achteraf, en mijn vader overleed aan longkanker toen hij 76 was. Tien jaar te vroeg, volgens de statistieken. Na mijn 25e begon ik serieus te denken aan stoppen met roken. Ik gaf toen les aan een hogeschool waar roken in de pauze normaal was en bij sommige praktische vakken zelfs in het leslokaal. Om kwart voor elf, in de koffiepauze, stak ik mijn eerste sigaret op en daarna in elke pauze. Mocht je willen overslaan dan was er altijd wel een collega die gezellig een sigaretje met je kwam roken en er een aanbood als je zelf even wilde overslaan. Rond mijn dertigste was ik het zat en vond mezelf een slappeling. Overtuigd van het ongezonde van mijn gedrag, en ‘‘s morgens, rochelend boven de wastafel, keek ik in de spiegel en zei hardop tegen mezelf: wie is hier de baas, jij of ik? Wetende waarom mijn vorige pogingen allemaal mislukten koos ik een moment om te stoppen waar collega’s me niet meer konden overhalen, en de normale dagelijkse routines toch al een tijdje ontbraken: de zomervakantie. Zes weken de tijd. En dat lukte.

Evert Ruiter, november 2025

Gerelateerd

Sjoemelen

“Heb je vroeger zelf weleens gespiekt?” vroeg ik aan verschillende docenten. Ehhh… was dat een…

Ontspullen

Een vriendin van ons begon ermee. We kwamen op verjaarsvisite, verlaat zoals altijd, en we…

Doe maar

Doe maar, wilde ik tegen mijn vrouw zeggen, toen ze met een voorstel kwam op…

Columns van