Een vriendin van ons begon ermee. We kwamen op verjaarsvisite, verlaat zoals altijd, en we hoefden niks mee te nemen. Het was genoeg dat we er waren, want ze was aan het “ontspullen”. Dat sprak ons wel aan want dan hoef je ook niet op zoek naar iets waarvan je hoopt dat ze dat al niet heeft. Toch maar een potje zelfgemaakte pruimenjam meegenomen, want je kan toch niet met lege handen aan komen en een bos bloemen is toch wel een bos vergif. Over de drang om fruit te plukken terwijl je er al zoveel van hebt en er dan maar jam van te maken (die kan je nog cadeau doen) zal ik het nu niet hebben, maar we namen dus zo’n potje mee. Heerlijk, dat had je niet hoeven doen.
Zelf krijgen we ze ook van vrienden, kennissen en onze kinderen (de appel valt niet ver van de boom). Daar staan ze dan naast elkaar in de koelkast want met zo weinig suiker bederven ze snel. Die met de zelfgemaakte etiketten bewaren we het langst; die staan zo leuk. Overigens raakt de horeca aan mij geen “huisgemaakte” appeltaarten en aanverwanten kwijt al was het maar vanwege de slechte vertaling van hausgemacht of home-made.
Op onze leeftijd hebben mijn vrouw en ik ook een lichte aandrang om dingen weg te doen of tenminste niet iets aan te schaffen of aan te nemen waarvan we al iets hebben dat goed werkt. Wegdoen lukt alleen als we er een goede bestemming voor kunnen vinden, bijvoorbeeld de kringloop. Daar blijken ze er zoveel van dat soort te hebben die er nieuwer uitzien dat ze deze helaas niet kunnen innemen. Zelfs complete verzamelingen van postzegels, balpennen, serviezen worden massaal ingeleverd. Wat zegt dat over ons…
Diezelfde vriendin voelt dat ook zo met gevolg dat wij haar “spullen” krijgen, waarvan ze zeker weet dat ze ons daar een plezier mee doet.
Maar hoe moeten we dat nu weer rijmen met de oproep van economen en CEO’s om meer te besteden en vooral, in Europa, meer zelf te produceren want met de huidige vergrijzing hebben we straks te weinig productieve inwoners om dat groeipercentage te halen dat we nodig hebben om onze welvaart in stand te houden en (daar was ik al bang voor, daar komt ie:) om onze gezondheidszorg betaalbaar te houden.
Dan moeten we niet ontspullen, maar ontregelen, zodat we meer huizen kunnen bouwen waar we meer kunnen opslaan en de kinderen zowel bij pappa als bij mamma een eigen kamer hebben waar ze al hun kleren en knuffels en andere spullen kunnen bewaren.
Het wordt tijd dat we nadenken over hoe we op een nette manier kunnen verdwijnen zonder milieuschade. Misschien moeten we beginnen met onterven zodat ons geld niet de economie aanjaagt maar de staatsschuld verlicht zodat deze niet verder hoeft te groeien.
Evert Ruiter, december 2025
