Nog even snel de auto wassen. Ik kom toch langs de wasbox in Berg en Dal op weg naar huis in Beek. En qua tijd kan het nog net.
Als ik aan kom, staan er twee auto’s in de boxen, maar eentje is al bijna klaar, dus ik wacht rustig op mijn beurt. Na een paar minuten kan ik de auto in de box rijden. Gelukkig kun je hier met de pinpas betalen en ik houd de pas voor de scanner. Drie euro is als startbedrag wel genoeg en ik ga welgemoed aan de slag. Eerst afspoelen en dan met de borstel inzepen. Als ik met de borstel halverwege het dak ben, is m’n tegoed op. Ik houd de pinpas weer voor de scanner, maar er gebeurt niets. Ik veeg de pas af en probeer het nog een keer. Geen reactie. Een beetje hulpeloos kijk ik om me heen.
De jonge vrouw in de wasbox naast me ziet m’n probleem en zegt glimlachend: ‘Gebeurt wel eens vaker, zal ik mijn pas er even tegen aan houden?’ ‘Heel graag, als je dat wilt doen! Dank je wel!’ En bijna direct kan ik verder. Wassen, spoelen en als afsluiting een waxlaagje.
Maar het is vandaag m’n dag niet. Weer is het tegoed op vóór ik helemaal klaar ben. Mijn goedlachse fee ziet het gebeuren en houdt spontaan haar pas nog een keer voor de scanner. Mijn geloof in de mensheid neemt een grote sprong voorwaarts.
Eindelijk klaar met de wasbeurt rijd ik de auto naar buiten. De radio staat nog aan en half luisterend naar een gesprek over het Midden Oosten draai ik de weg op en voeg me in het verkeer de berg af naar huis.
Als ik vijf minuten later thuis de oprit op rijd, breekt het zweet me ineens uit: Ik ben helemaal vergeten om mijn goede fee met een tikkie terug te betalen! Snel achteruit, de weg weer op en als een speer terug naar boven. Gelukkig geen flitsers of controlerende agenten.
Binnen een paar minuten ben ik er weer. Helaas zijn beide boxen leeg en er is niemand meer te zien. Ik schaam me dood! Ik heb haar vertrouwen diep beschaamd en ze zal wel uitkijken voor ze nog eens iemand spontaan helpt. En dat is mijn schuld!
Ik schrijf op een aantekenvelletje dat het me vreselijk spijt en plak dat aan de betaalautomaat. Misschien komt ze nog eens terug. Met weinig fiducie vermeld ik m’n emailadres. Maar zoals te verwachten, komt er geen reactie.
En nu rest me alleen nog om dit verhaaltje met u te delen. Hopelijk leest zij of iemand in haar kennissenkring deze column en zoekt ze via de redactie contact, want dit verhaal móét een beter einde krijgen.
Sagittarius
