Het is de laatste dagen van 2025 ongekend druk op de weg Kranenburg-Nijmegen. De file begint al ruim bij de voormalige Duitse grenspost aan het Wylermeer en reikt tot de verkeerslichten in Beek. Rijen auto’s, volgeladen met brandstof, luxe kerstboodschappen en vuurwerk.
Qua materiële leefomstandigheden zijn er in Nederland nog nooit generaties geweest die het zelfs maar bij benadering zo goed hadden als de onze.
Ik wandel met het hondje over een pad tussen de weilanden en zie de drukte op enige afstand. Als vanzelf begint er in mijn hoofd een beeld op te komen.
Nadat eerst de tank en de jerrycans zijn gevuld bij de Yet of de Aral, worden de winkelwagens bij Aldi Sued totaal volgestouwd. Alsof het niks kost. Ook de DEA-drogist, de drankenmarkt en andere grote winkels worden niet vergeten door de Nederlandse consumenten. Dan moet er natuurlijk nog iets gegeten en gedronken worden. En de eettentjes bij de Einkaufsarena in Kranenburg en in Kleef zitten dan ook de hele dag mudvol. Op de terugweg naar huis wordt het dorp Wyler overstroomd door vuurwerkfanaten.
Ondanks de ongekende materiële welvaart is een aanzienlijke groep Nederlanders ontevreden. Volgens kansberekening moeten er dus in die volgepakte auto’s in de file heel wat ontevreden mensen zitten.
Hebben die door het gebeuk in de sociale en andere media een totaal verwrongen beeld van de dagelijkse werkelijkheid gekregen? Een beeld dat helemaal niet overeenkomt met hun eigen dagelijkse werkelijkheid van overvloed? Zijn ze niet meer in staat om gewoon om zich heen te kijken en hun weelde te beseffen?
Zijn ze bang om de grip op hun bekende wereld te verliezen? Dat er een culturele vervreemding over Nederland komt?
Of zien ze mensen om zich heen die het (nog) beter hebben? Die slimmer lijken, of (nog) meer geluk hebben gehad. Zijn ze daar jaloers op?
Of zijn het misschien ouderen die niet kunnen omgaan met de eindigheid van het leven en hun onmacht daarover vertalen in woede naar de maatschappij?
Maar het kunnen natuurlijk ook gewoon mensen zijn, die hoe dan ook ontevreden zijn over hun bestaan en afwijzend reageren op alles dat anders is. Die ook politiek helemaal de weg kwijt zijn! Die graag willen geloven in de ééndimensionale oplossingen die Nederlandse politici ons de afgelopen jaren in ruime mate hebben voorgeschoteld. En waar we regelmatig verbijsterd naar hebben moeten kijken.
Ik heb geen idee! Werkelijk niet. Maar misschien zou het goed zijn als iedereen eens recht in de spiegel kijkt en de eigen zegeningen telt. Eens geniet van al de dingen die we intussen normaal zijn gaan vinden. Dingen die in een groot deel van de wereld helemaal niet vanzelfsprekend zijn. Neem naast de voedselvoorziening en de infrastructuur de spreekwoordelijke Nederlandse verdraagzaamheid en tolerantie in het leven van alledag. Persvrijheid, demonstratierecht, vrijheid van meningsuiting, vrijheid vàn en recht òp onderwijs. En zo zijn er nog wel een paar.
Onze polder staat niet alleen bekend vanwege de droge voeten!
Ongemerkt ben ik bij het tunneltje onder de provinciale weg aangekomen en realiseer me dat ik de wandeling helemaal op de automatische piloot heb gemaakt. Een niet te missen signaal dat ik me oprecht zorgen maak over de tekenen des tijds.
We hebben nog geen regering, de oorlog in Oekraïne woekert voort en we moeten nog minstens 3 jaar leven met Trump.
Over een paar dagen begint 2026…
Sagittarius
