‘Het maakt uit wie er aan je bed zit als je dood gaat’, las ik in de column van een huisarts in het ochtendblad. Ik dacht onmiddellijk: Het maakt altijd uit wie er aan je bed zit. Vooral als je nog leeft!
Het is lastig na te gaan of een overledene het belangrijk vond wie er aan zijn sterfbed zat, terwijl je een levende persoon gewoon kunt vragen of jouw aanwezigheid op prijs wordt gesteld.
Maar natuurlijk heeft de columnist volkomen gelijk dat in moeilijke fases van het leven – waartoe we de eindfase zeker mogen rekenen – de aanwezigheid van vertrouwde gezichten een groot verschil kan maken.
Een beetje verbaasd ben ik wel dat van een hele krant vol uiteenlopende berichten – boeiend en minder boeiend – juist dit kleine citaatje me is bijgebleven.
Misschien liet het me niet los omdat het raakt aan een breder gevoel van nabijheid – of juist het ontbreken daarvan. Wellicht hangt het ook samen met omstandigheden in de leefomgeving en van de tijd van het jaar, die aanzet tot dit soort gedachten.
Of zou het verband houden met dat andere bericht uit dezelfde krant? Over de jaarlijkse herdenking van in de gemeente overleden daklozen. Mensen die zonder de aanwezigheid van familie of vrienden eenzaam en verlaten aan hun eind zijn gekomen.
Welke associatie op welk moment en waardoor wordt opgeroepen, is niet altijd even duidelijk. Maar de donkere meteorologische herfst van het jaar met zijn bruinrode bladerdekens, roept blijkbaar andere beelden op dan de drie overige jaargetijden. Want een witte verstilde winter, een lichtgroene verwachtingsvolle lente of een veelkleurige bruisende zomer, appelleert natuurlijk veel minder aan de vergankelijkheid van het leven.
Sagittarius
