Wat doe je als columnist als je een soort ‘writer’s block’ voelt? Nou, dan ga je gewoon achter het toetsenbord zitten en je begint te tikken. Er is altijd wel iets waar je aan denkt en wat je dus op kunt schrijven. En al typend komt er vanzelf weer iets anders in je op, omdat je hersenen nou eenmaal zo functioneren. Met een beetje mazzel schiet je dan zomaar iets te binnen waar je een mooi verhaaltje over kunt maken.
Zo moest ik ineens denken aan mijn driewieler, die ik als 3-jarige kleuter voor m’n verjaardag kreeg. Geen nieuwe natuurlijk! Nee, al mijn oudere broers hadden er al op rond gereden.
De driewieler was dus niet echt ‘state of the art’ of modern. Maar omdat spullen in die tijd nog gemaakt werden om lang mee te gaan, viel het niet echt op. De wereld om ons heen leek daardoor ook veel trager te veranderen en het leven ging langzamer.
Maar goed mijn driewielertje dus. Hij was van hout en het stuurtje en het voorwiel waren tamelijk gammel. Hij had niet echt een zadel, maar een doorlopende smalle plank vanaf de vork tot boven de achterwieltjes. Natuurlijk geen luchtbanden en de trappertjes aan het grotere voorwiel piepten bij elke omdraaiing en stonden niet meer in een rechte hoek op de pedaalarm. Hier en daar was er nog snel wat verf op het hout aangebracht, maar toch zou je het driewielertje nu als een treurig ding beschouwen, waar je een kind niet mee wilt opschepen.
Maar ik had daar toen helemaal geen last van! Als kind neem je de wereld nog zoals je hem aantreft. Tenzij je natuurlijk al vanaf de wieg bent verpest door verwenning en over-bescherming. En dáár had ik -om het eufemistisch uit te drukken- weinig mee te maken. Dus ik was hartstikke blij met mijn eerste zelfstandige vervoermiddel.
Maar waarom denk ik nu – zo veel jaren later – aan mijn houten driewielertje? Dat zit zo. Het heeft alles te maken met de nieuwe driewieler van één van mijn fietsmaatjes. Joop kreeg hem niet voor z’n verjaardag. Nee, Joop heeft moeten aanvaarden dat hij door lijfelijk ongemak niet meer veilig is op zijn gewone
e-bike. De mountainbike heeft hij al eerder moeten laten staan.
Maar die driewieler van Joop is in alles het tegendeel van die van mij. Veel kunststof en metaal, grote wielen en voorzien van alle gemakken. Voldoend aan alle veiligheidseisen. Je zou er als modale mountainbiker nog bijna jaloers op worden.
Bijna. Want ík kreeg mijn driewieler, met nog een heel leven voor me, terwijl Joop (net als ik intussen) toch echt in zijn nadagen verkeert. Maar die nadagen worden wel een heel stuk aangenamer, doordat hij zich weer gemakkelijk, veilig en vooral zelfstandig kan verplaatsen. En in die zin kunnen we dan toch nog een parallel trekken met zoveel jaren geleden en is de cirkel zo goed als rond.
Sagittarius
