De bolide staat blauw glanzend op de parkeerplaats in het melkachtige licht van tuinlantaarn. Een lichte druk op de afstandsbediening en de binnenverlichting gaat branden terwijl de sloten open klikken. We geven elkaar de hand en mijn gast stapt in zijn auto. Hij installeert zich achter het stuur en ik hoor een lichte brom als de schijnwerpers en de achteruitrijdlampen gaan branden. Even een klein stukje naar achteren om bij te draaien en dan glijdt het monster – direct snelheid makend – geluidloos aan me voorbij en verdwijnt om de hoek in de duisternis en de mist. Voor de vorm zwaai ik nog een keer.
Nadenkend loop ik terug naar de huisdeur. Het is het einde van een bijzondere avond. Bijzonder, omdat we vrijwel waardenvrij en zonder vooroordelen tijdens het gezamenlijke etentje hebben kunnen praten over het leven, de politiek, beider beroepsontwikkeling en niet in de laatste plaats over dingen veel dichter bij de persoon.
Geen meningen vooraf, geen stereotypen, nauwelijks oordelen. Maar vooral nieuwsgierigheid en verwondering over onszelf en natuurlijk ook over andere mensen in ons universum. Met overal veel ruimte voor nuancering en een kwinkslag.
En net zoals lichamelijke sportieve inspanning een heilzame uitwerking heeft op het lijf, fungeert zo’n ontspannen ontmoeting als inspirerend voedsel voor de geest. Momenten als deze laten zich bijna niet plannen maar ontstaan af en toe spontaan in het leven. En dreigen dan evenzeer weer geluidloos weg te glijden in de vergetelheid, zoals een bolide in de mist.
Ik neem me voor om voortaan beter op de signalen te letten. De kwaliteit van leven wordt er oneindig veel beter van.
Sagittarius
