Onverwacht, zo uit het niets en zonder enig voorteken heeft afgelopen maandag het hart van een mij dierbare vriend het begeven. Werkend in de tuin. Als een donderslag bij heldere hemel. Onwerkelijk voor zijn naasten van wie hij achteraf definitief afscheid blijkt te hebben genomen met de woorden: “Ik ga nog maar even wat schoffelen voor het te warm wordt.”
We kenden elkaar vanaf onze jongste jaren omdat onze ouders intensief met elkaar bevriend waren en bijvoorbeeld ook wel samen op vakantie gingen.
In die vroege jeugd ontstaan vaak banden die een soort vanzelfsprekend karakter houden, ook al wordt het contact later minder frequent. Open en met het vertrouwen dat ‘het wel goed’ zit. Zo was het in ieder geval bij ons. Zelfs zo dat we er eigenlijk onachtzaam mee zijn om gegaan. Alsof het eeuwigheidswaarde had.
En dan ineens gebeurt het onomkeerbare en kun je het nooit meer samen hebben over de oudejaarsavonden met felle kaartspelen, het allereerste biertje en daarna om 24.00u buiten een eerste vluchtig kusje met een buurmeisje. Of over de open deur die hun thuis aan de bosrand altijd had.
Herinneringen die nu van mij alleen zijn en die dus meer en meer zullen gaan vervagen. Ik ga mijn ‘maatje op afstand’ daarom nog heel erg missen.
Sagittarius
