In mijn eigen valkuil 😉 Ken je dat??
Alle ballen hoog houden en dan ineens ga je mis grijpen.
Het punt komt altijd wel weer een keer… Moment om even een stapje terug te doen en bij jezelf te rade te gaan. Ik hoor het ook bij vaker bij soortgenoten 😉
Ik blijf het ook lastig vinden om als doorpakkend persoon te zien dat anderen “relaxter” werken. Het gaat een tijdje goed als de “machine” lekker draait. MAAR als deze uit balans raakt en ik dus in eerste instantie een stapje harder ga lopen vind ik het lastig om een ander daar op aan te spreken en pak ik nog maar een stappie erbij.
Tja, het blijven altijd dezelfde die oog hebben voor de details en zich verantwoordelijk voelen… dit zal niet veranderen. Alleen ikzelf kan veranderen door niet alles gelijk op te pakken, ook eens de andere kant op te kijken en gewoon eens rustig af te wachten tot een ander iets doet….of vraagt…of natuurlijk zelf vragen.
Waarom..?? Ik vind het zo jammer als een ander er onnodig extra werk mee heeft….of niet “gezien” is.
