De Rozet interviewde de lijsttrekkers van de zes politieke partijen die meedoen aan de gemeenteraadsverkiezingen in Berg en Dal. Wie of wat zijn de lijsttrekkers in het dagelijks leven? Hieronder leest u meer over Remco Hammer, lijsttrekker van de VVD.
We spreken elkaar aan tafel bij Remco thuis. Hier woont onmiskenbaar een jong gezin: kist met speelgoed, kindvriendelijk meubilair, een tas papieren luiers, carnavalsversiering her en der. Nu is alles nog stil en ordelijk, maar als vrouw en kinderen straks thuiskomen is het ongetwijfeld snel gedaan met de rust.
Kun je ons iets over jezelf vertellen?
Ik ben 38 jaar, geboren in Harderwijk en opgegroeid in Dronten. Via wat omzwervingen kwam ik vanuit Den Bosch naar Groesbeek. Hier leerde ik Maud kennen, mijn vrouw, samen hebben we twee kleine meisjes, de een is drie, de ander een jaar oud.
De moord op Pim Fortuyn maakte destijds grote indruk op mij, toen was ik 15 jaar. Hij zei dingen die gewaagd waren en bracht de gevestigde orde in verlegenheid. Ik was het lang niet altijd met hem eens, maar hij maakte politiek wel ineens interessant voor mij. Zes jaar later werd ik lid van de VVD, in 2022 kwam ik in de gemeenteraad. Daarnaast werk ik als businessmanager en adviseur. Ik adviseer bedrijven die zich willen laten certificeren, denk aan de bekende ISO-kwalificaties. Voor zo’n kwaliteitskeurmerk moet je aan de nodige eisen voldoen, ik help ze bij het vaak ingewikkelde proces om dat voor elkaar te krijgen. De klanten, zowel eenmanszaken als grote multinationals, zitten in heel Nederland. Voor mijn werk reis ik dan ook het hele land door. Ik heb in Utrecht de HBO-opleiding Integrale Veiligheidskunde gedaan, daarna studeerde ik Politicologie aan de Universiteit van Amsterdam.
Wat zijn je hobby’s?
Voetbal, ik ben secretaris bij voetbalclub De Treffers in Groesbeek en als het even kan scheidsrechter bij de jeugd. Ook de jeugd verdient een scheidsrechter en dan bedoel ik iemand die daarvoor is opgeleid en weet wat hij doet. Nu moet de jeugd het zonder doen van de KNVB omdat er te weinig scheidsrechters zijn. Maar voetbal is een breedtesport, op elk niveau heb je een scheidsrechter nodig. Verder doe ik aan hardlopen, in een groepje of als me dat niet uitkomt, alleen. Je loopt hier lekker snel vanuit huis het bos in, heerlijk. Soms gebeurt het dat ik ’s avonds na een vergadering om 22 u nog even ga hardlopen.
Waar word je blij van?
Ik word blij van andere mensen die blij zijn. Niet omdat ik dan denk dat ik daar de oorzaak van ben, helemaal niet. Meer zoals bv. nu met de Olympische Spelen, dan kan ik echt met een brok in de keel zitten kijken naar de blijdschap of het verdriet van de sporters. Meer in het algemeen geldt voor mij: als ik zie dat iedereen het naar de zin heeft dan voel ik me goed, blij. Ik sta in de carnavalstent liefst achterin wat te observeren, buiten de drukte en dan geniet ik. Ook al kom ik uit Harderwijk, mijn opa was een Eindhovenaar en oud-Prins Carnaval, dus ik heb het van kleins af aan gevierd.
En verder word ik blij van mijn werk, ik doe wat ik leuk vind en het heeft best even geduurd voor ik uitvond wat dat was. Na de middelbare school, waar ik een nogal luie leerling was, ging ik naar de sportacademie. Bij het voetballen scheurde ik daar in het eerste jaar mijn kruisband, mijn knie was kapot en ze zeiden daar dat ik beter kon stoppen. Die tijd dat ik geblesseerd thuis zat heb ik gebruikt om serieus op zoek te gaan naar een andere opleiding, want eerlijkheidshalve wist ik al dat ik ook zonder die blessure niet door die sportopleiding zou zijn gekomen. Gelukkig bleek Integrale Veiligheidskunde voor mij een betere keus. Ik vond het studiemateriaal en de opdrachten interessant en ineens kon ik wel 6 of 7 uur op een dag studeren! Sindsdien weet ik: als ik maar doe wat ik leuk vind dan kan ik heel veel aan.
Het lokale politieke werk ligt mij, ik vind het leuk om te kunnen praten over – om maar even een metafoor te gebruiken- de stoeptegel in de straat, in de buurt, omdat je daarmee echt iets kunt bereiken voor de inwoners. Dan krijg je toch weer die glimlach van mensen en daar word ík weer blij van. Daar komt nog bij dat we als gemeenteraadsleden onderling ook goed met elkaar omgaan, ook op het persoonlijke vlak. Dat maakt het raadswerk een stuk leuker, dan kun je veel meer van elkaar hebben. Juist omdat ik er zoveel plezier in heb, kan ik het combineren met mijn andere bezigheden.
Hoe vinden ze het bij jou thuis dat je zoveel op pad bent?
Ik heb een hele lieve en fijne vrouw. Maar zij heeft natuurlijk ook haar eigen bezigheden, en ik moet wel zeggen dat er door mijn drukte meer op haar bordje komt te liggen als het gaat om de zorg voor de kinderen. Zonder haar zou ik mijn werk niet in deze omvang en met de intensiteit kunnen doen zoals ik het nu doe. Ik moet veel naar klanten toe, daarvoor moet ik vaak vroeg weg. De kinderen moeten naar de opvang, maar daar kun je ze niet al om half zes ’s ochtends afleveren. Dus dan heb je een partner nodig die ze weg kan brengen. Ik ben één dag in de week thuis, dan kan mijn vrouw vroeg naar haar werk en in het weekend probeer ik er te zijn voor het gezin. Ze staat trouwens op de kandidatenlijst van de VVD, als nr. 10. De VVD-Groesbeek is destijds mede-opgericht door haar opa, Lambert Müskens.
Hoe ziet jouw toekomst als politicus eruit?
Wat mijn politieke toekomst betreft: ik ben lid van een landelijk georganiseerde partij maar ik ben en blijf een lokale politicus. Natuurlijk hopen we meer zetels te krijgen in de gemeenteraad. Of er ook een wethouderschap voor mij in zit, die ambitie heb ik wel, we gaan het zien.
