De laatste raadsvergadering van het jaar begint al om 19.30, want er staat veel op het programma. Het hoofdgerecht van vanavond: Verkeer en Mobiliteit. Hoe mooi zou het zijn als iedereen altijd en overal veilig over straat kan en er voor iedereen altijd een passend vervoersaanbod is. Dat is een utopie, maar zonder idealen is er niets om naartoe te werken. Er mag best nog wat gebeuren om de gemeente Berg en Dal verkeersveiliger te maken en om ervoor te zorgen dat iedereen uit de voeten kan of blijft kunnen. Om dat meteen goed aan te pakken bij de inrichting c.q. herinrichting van nieuwe en bestaande woonwijken ligt er vanavond een prachtige nota op tafel waar de raad haar zegje over mag doen, het Programma Mobiliteit. Daarin staat dat het zgn. STOMP-principe bij alle beslissingen leidend moet zijn. Die afkorting staat voor Stappen (lopen), Trappen (fietsen), OV, Mobiliteit als dienst (deelauto, deelfiets) en Privéauto, dat alles in aflopende volgorde van prioriteit. Mooi bedacht, maar het geeft weinig houvast voor concrete maatregelen. Dat blijkt bijvoorbeeld in de discussie over de inrichting van woonerven: is het niet beter om daar 15 km als maximumsnelheid voor te schrijven inplaats van 30 km? Dan bescherm je pas echt de voetganger, toch? Maar nee, 30 km is al voor veel mensen moeilijk genoeg, 15 km dat gaat extra handhaving en dus extra kosten betekenen. Fietsen, tegenwoordig zijn het e-bikes en fatbikes die allemaal de 15 km ruimschoots overschrijden, hoezo 15 km max?
Evengoed is het Programma Mobiliteit zeker nuttig, want zoals gezegd: je hebt een ideaal nodig om stappen in de juiste richting te kunnen zetten. Maar er liggen nog uitdagingen genoeg waar ook het STOMP-principe geen uitweg biedt. Om een paar hoofdpijndossiers te noemen: de fietser die in het gedrang komt op de Steenheuvelsestraat in Leuth, de geluids- en verkeersoverlast door motorrijders op de dijken, de evenwichtige spreiding van verkeer over de kleine grensovergangen, de ongewenste stroom doorgaand verkeer door het centrum van Groesbeek. Al decennialang wordt hier over gesproken, maar de problemen zijn er nog steeds. De wethouder legt het maar weer eens uit. Een van de dingen die het zo lastig maken om hier als gemeente echt door te kunnen pakken, is dat sommige wegen van de provincie zijn. Zoals het geval is bij de Steenheuvelsestraat, de provincie is er altijd op tegen geweest dat daar een 30 km zone zou komen, want dat zou negatief inwerken op de aanrijtijden van hulpdiensten en de punctualiteit van de bus. Maar wat als we nu eens aan de provincie vragen of wij als gemeente dat stuk Steenheuvelsestraat over kunnen nemen? Ja, goede vraag, dat niemand daar eerder op is gekomen. De wethouder gaat ermee naar de provincie. Eerst maar kijken of ze er überhaupt voor openstaan, zo ja dan kunnen we aan een goed plan gaan werken waar ook de hulpdiensten en het OV mee kunnen leven.
Nog zo’n pijnpunt: de motorrijders op de dijken. Als dijkbewoner kun je ze wel schieten, die mooi-weer-rijders die in groepen achter elkaar aan slingeren en een hoop herrie en uitlaatgassen uitstoten. Kunnen we bepaalde dijkvakken niet voor ze afsluiten, helemaal of bv. op zon- en feestdagen? Maar ja mensen, er zijn landelijke regels voor vastgesteld en die zijn niet altijd fijn voor iedereen. Zo mogen motoren meer geluid maken dan auto’s, motorrijders betalen ook wegenbelasting en mogen daarvoor ook hun recht op de weg laten gelden. Ze aanspreken op hun verantwoordelijkheid, veel meer zit er niet in aldus de wethouder. Een nieuw fenomeen kunnen we misschien wel aanpakken: motorrijders zoeken steeds vaker de kleinere fiets- en voetpaden op, die staan in een app met aantrekkelijke routes. Daar hebben we die mooie boerenpaden en ommetjes toch niet voor aangelegd? Mogelijkheden die worden besproken zijn: die paden eruit laten halen en ook zelf inventariseren om welke routes het gaat waar te veel motoren komen. Als dat duidelijk is kan de gemeente namelijk via een zgn. Verkeersbesluit regelen wie er wel en niet op mogen. Geeft meer druk op de handhaving, maar het scheelt allicht een slok op een borrel.
Het is 23.30, de vergadering zit erop. Notulist Martien Geurts neemt na 25 jaar trouwe dienst afscheid met een geestig toespraakje waarin hij schetst hoe lastig het vaak was om zoveel ‘verbale incontinentie’ tot iets begrijpelijks om te vormen. Evengoed dankt hij iedereen voor alle warmte en humor en hij heeft nog een advies. ‘Uit onderzoek blijkt dat een gemiddelde raadsvergadering, om effectief te zijn, niet langer dan 2 uur zou moeten duren’. Helaas, onze democratie is een groot goed maar kost ook veel tijd.
De beste wensen,
Ineke van den Berg
bergineke@gmail.com
