“Hoe bestaat het!” riep Roy, opkijkend vanuit zijn krant. “Ik lees net dat het leesniveau van één op de drie vijftienjarigen tegenwoordig zo bedroevend slecht is dat ze de meest eenvoudige teksten niet meer begrijpen. En boeken lezen ze nauwelijks meer, waardoor de algemene kennis bij die generatie zienderogen afneemt. Zo heeft de jeugd van tegenwoordig absoluut geen idee meer wie de wereldberoemde Engelse toneelschrijver en dichter William Shakespeare is, laat staan wat ie allemaal geschreven heeft, men heeft werkelijk geen flauwe notie. In dit verband kreeg ik onlangs een verhaal mee over een paar tieners, waarvan er eentje een bekend acteur als vader heeft. Enfin, die knaap legt op gegeven moment aan de rest uit dat zijn vader deze week in de Stadsschouwburg de hoofdrol heeft gespeeld in Macbeth. Vraagt een van die gasten, die net even met zijn mobieltje in de weer was en de strekking van het verhaal niet goed had meegekregen, aan een van die andere knapen: in welk stuk speelde die pa van Erik dan de hoofdrol? Waarop die ander doodleuk antwoordde: in MacBook.
“Weet je wat ‘t is, als je in zo’n groep jongelui de namen Voltaire of Rousseau laat vallen, dan denken ze dat je het over Tour de France-renners hebt, die met elkaar strijden om de bolletjestrui. En heb je ‘t over de Odyssee, dan vragen ze of die zee soms in Zuid Europa ligt. En of ze daar ook mooie stranden hebben, want dan kunnen ze er ‘n keer met een paar vrienden naartoe. Als ze bijvoorbeeld zin hebben in sex on the beach.”
“Maar dit is maar een deel van het probleem, want nu heb je ‘t over een discussie tussen een paar snotneuzen,” nam Anneke over, “maar wat me de laatste tijd ook opvalt is dat menig dagblad of huis-aan-huis-blad het kennelijk ook al zonder corrector moet stellen, waardoor er nogal eens pijnlijke fouten doorheen glippen. Dan hebben ze ‘t bijvoorbeeld over een brandweer die uitrukt met groot materiaal i.p.v. groot materieel. En zo las ik laatst een artikel over de publieke omroep, waarin men het had over een centgemachtigde. Nu weet ik wel dat het in die sector ook om de centen gaat, maar een instelling, die binnen het omroepbestel opereert, heet toch echt een zendgemachtigde. Zo kloppen beschrijvingen ook lang niet altijd meer. Zo werd in zo’n chique glossy een actrice met een keurig voorkomen en elegante kleding gepresenteerd als een gedistantieerde dame. Sorry hoor, maar dat moet toch echt gedistingeerd zijn.”
“Nog een blunder dan, zo trachtte de redactie van een vrijetijdsblad bij een artikel over Engelse campings de bezigheden van de recreanten te ontraadselen, waarbij ze tot de conclusie kwamen dat het favoriete behendigheidsspel van Britse gezinnen met kinderen niet badminton of beachvolleybal was, maar cricket. Nou, beste mensen, dat moet toch echt croquet zijn, een gezinsspel met van die houten hamertjes, waarmee je een balletje door een poortje moet slaan. Cricket daarentegen is niet bepaald een campingsport, maar een serieuze balsport, waarbij twee teams van elf spelers zijn betrokken en waarmee beide ploegen wel een hele dag zoet kunnen zijn. Wereldwijd wordt de sport heel veel gespeeld, niet alleen door de kostschooljongens van Eton College, maar ook in landen, zoals India, Pakistan, Zuid Afrika, Australië en Nieuw-Zeeland. Dus cricket is heel andere koek dan croquet. Ik bedoel maar…”
