“Hoe noem je zoiets ook alweer, een bolide?” vroeg Anneke zich af, toen Anton en Mary bij haar met hun nieuwe auto de oprit opdraaiden. “Godallemachtig, wat een wagen”, riep Roy vol bewondering uit, toen het stel uit hun nieuwe aanwinst, een Mercedes AMG GT stapte. “En hij ziet eruit als nieuw, wat heeft ie gelopen?” vroeg ie opgewonden, nadat ie Mary met drie kussen en Anton met een ferme handdruk had begroet. “En uit welk bouwjaar is ie?”
“Het is een wagen uit 2020 met 75.000 op de klok.” antwoordde Anton, terwijl ie glimmend van trots zijn zonnebril afzette. “En dat laatste heb ik er ook voor betaald. 75 ruggen heb ik ervoor neergeteld, maar nieuw, zeg maar af fabriek, kosten ze al gauw ’n paar ton. Gelukkig schrijven ze de eerste paar jaar snel af, dus toen deze op Autoscout langskwam, dacht ik bij mezelf: waarom ook niet? Want weet je, Roy, ik rijd al bijna mijn hele leven Volvo, het werd dan ook hoog tijd voor wat anders, iets spectaculairders met een motor die ver boven de toegestane snelheidslimiet reikt, zeg maar.” knipoogde ie, terwijl ie Roy vriendschappelijk op zijn schouders klopte, het portier openhield en ‘m uitnodigde eens in de cockpit plaats te nemen. “Nou, is dit een auto of niet?” sprak ie, toen Roy, nog steeds onder de indruk, in de lederen bestuurdersstoel had plaatsgenomen en zijn blik liet dwalen over het luxe dashboard. “Hier heb je de sleutels, laat ‘m maar ‘ns even grommen.” sommeerde Anton. En nadat Roy de 585 PK luidruchtig wakker had geschud, sprak ie enthousiast:
“Dit zijn nu typisch van die auto’s die je op de Autobahn moet uitlaten. Gewoon een keer flink gas op die lolly. Bel me maar ’n keer, dan rijd ik mee.” besliste ie, nadat ie uitstapte.
Anneke onderbrak de dialoog tussen de heren met de vraag of er iemand koffie lustte.
“Graag, An. We zijn wel toe aan een bakkie. En mag ik daarna de wijnkaart?” grapte Anton.
Intussen zat Betty binnen te stralen, want tante Mary had een kinderbeautycase met een make-up setje voor haar gekocht, die ze vol trots toonde aan de rest van het gezelschap.
“Jongens, het is buiten niet meer te harden van de hitte.” begon Mary. “Onze airco draait al twee weken op volle toeren, het lijkt wel of we in de tropen wonen, het asfalt kleeft aan je voeten. Het is gewoon niet meer normaal, die extreme hitte, ik ben er helemaal klaar mee.”
Op dat moment ging de achterdeur open en daar stond Ellie, de moeder van Roy.
“Surprise!” riep ze. “Ik dacht al bij mezelf, wat is dat voor een chique wagen op jullie oprit, Anneke, maar nu begrijp ik het. Die is van Mary en Anton, wat leuk dat ik jullie weer ‘ns zie!”
“Koffie, mam?” vroeg Roy, terwijl Betty haar oma een knuffel gaf en enthousiast de beautycase omhooghield, die ze zojuist van haar tante had gekregen.
“Jullie raden nooit waar ik vandaan kom.” begon Ellie, terwijl Roy haar de koffie aanreikte.
“Ik ben net op de inloopochtend van KomBijOns in dorpshuis Kerstendal geweest. Laatst, toen ik op mijn oppasmiddag weer eens met Betty over Berg en Dal wandelde, herkende iemand haar en vroeg toen of Betty’s oma ook in het dorp woonde. Toen ik vervolgens uitlegde in Nijmegen te wonen, maar graag op Berg en Dal kwam, moedigde ze me aan toch vooral eens langs te komen bij de plaatselijke seniorenbond, daar zou ik me vast en zeker thuis voelen. En vanmorgen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben er eens gaan kijken. En ik moet zeggen, het viel me niet tegen, er hing een leuke sfeer. Iedereen zat gezellig aan de koffie en tijdens mijn voorstelrondje aan de grote tafel legden een paar dames me spontaan uit wat ze zo al voor de leden organiseren en ik moet zeggen, dat sprak me wel aan! En je hoeft niet persé in Berg en Dal te wonen om lid te worden, integendeel, ze hebben ook leden uit de omgeving, zoals Nijmegen, Beek en Groesbeek. Dus ik ben van harte welkom! Maar ik hoef me vooral niet meteen te binden, werd me op het hart gedrukt. Gewoon na de zomervakantie nog ‘n paar keer binnenlopen en dan pas beslissen. Maar ik denk wel dat het iets voor me is, ik voelde me er namelijk meteen op m’n gemak.”
