Niets wees erop dat ze niet gewoon voor de tweede keer zwanger zou kunnen worden, maar toch was Anneke er niet helemaal gerust op. De hele nacht lag ze daarom al te malen en te draaien, van de ene zij op de andere en weer terug. Pas halverwege de ochtend was ze weggezakt in een soort halfslaap met allerlei verwarde dromen. De onzekerheid over de keuze voor een tweede kind had toegeslagen. Toen ze opstond, zag ze er dan ook verlept uit.
“Je ziet er maar vermoeid uit,” zei Roy toen hij haar aanstaarde bij het opstaan, “Nee, echt!”
“Ik heb dan ook geen oog dichtgedaan vannacht.” bekende Anneke. “Want weet je, misschien raak ik helemaal niet meer zwanger en dan komt er helemaal geen tweede kind.”
“Oooo, gaan we weer op die toer? Vrouwen hebben allemaal hetzelfde talent, ze zetten bij elk belangrijk besluit de dag erna alle nadelen op een rij. Dit kan er fout gaan en dat ook nog, roepen ze dan. Kom op, zeg, bekijk het leven toch ‘ns wat meer van de positieve kant. Allicht raak je nog een keer zwanger, An, ik zie niet in waarom niet, maak je daarover maar geen zorgen. Verheug je er maar liever op, je zwangerschap was immers de gelukkigste tijd van je leven, zei je laatst nog. En waarom zou jij niet gewoon voor de tweede keer van een kind bevallen? Je mankeert toch niets, je bent kerngezond. Hier, neem maar een bak koffie.”
“Ja maar, het is helemaal niet zeker dat ik nog ’n keer zwanger raak.” protesteerde Anneke.
“Natuurlijk wel!” antwoordde Roy. ”Zodra jij met de pil stopt, raak jij in verwachting, daar twijfel ik geen moment aan, je bent hartstikke vruchtbaar. En gisteren had je nog de tranen in je ogen bij het vooruitzicht van een tweede en nu zie je ineens allemaal beren op de weg. Houd nu maar ‘ns op met dat gejammer en vertrouw nu maar gewoon op je lichaam. We hebben samen een welbewuste keuze voor een tweede gemaakt en daar gaan we voor.”
Anneke herstelde zich, snoot haar neus en ging rechtop zitten. Eerst koffie dan maar.
Met een “Ik vraag me af of we dat voornamenboek nog hebben.” verschoof Roy de discussie. “Of hebben we dat intussen al ’n keer aan iemand weggegeven? Dat zou jammer zijn.”
Tussen twee slokken koffie door zei Anneke zeker te weten dat ze het boek nog steeds in hun bezit hadden. En ‘Het grote babyboek’ stond ook nog in de boekenkast, wist ze. Altijd nuttig.
“Weet je wat?” sprak Roy toen enthousiast. “Vanmiddag gaan we met Betty de stad in om hier en daar vast wat spulletjes voor de nieuwe babykamer te bekijken. En dan doen we een lunch bij de Hema en kijken we daar ook meteen even rond, want die zijn op dat gebied ook ruim gesorteerd. Zo kom je namelijk een beetje in de stemming voor die gebeurtenis. Denk je ‘ns in, over een tijd vult ons huis zich niet met één, maar met twee kinderstemmen. Nou, is dat niet hartstikke leuk? Geeft een hoop vreugde, dat vrolijke gekwebbel, heerlijk!”
Op dat moment kwam Betty de huiskamer binnen, ze had uitgeslapen. Wat te doen? Moesten ze hun geheim maar meteen verklappen en haar informeren over dat broertje of zusje wat in de planning stond? Of was het beter met dit nieuws nog even te wachten? Het werd het laatste, besliste Anneke, eerst maar eens kijken of ik wel zwanger word. En terwijl Betty naar de koelkast slofte om er een pakje fruitdrank uit te halen, ving Roy, nadat ie een wenkbrauw had opgetrokken, Annekes blik, waardoor ook hij zijn mond hield.
“Vertel eens, lieverd, wat lust jij op brood, eentje met pindakaas en eentje met jam?” vroeg ie toen aan zijn dochter, terwijl hij zich voorover boog om het broodmes te pakken.
De telefoon ging, het was Mary. Met een “Jij belt ook nooit eens.” begon ze haar gesprek.
Ofschoon het klonk als een goedmoedig verwijt, bracht die opmerking Anneke danig van haar stuk. Want als ze het grote nieuws nu aan haar zus vertelde, kreeg Betty het ook mee.
“Nou, eigenlijk had ik de laatste tijd niet echt een reden om jou te bellen.” loog Anneke.
“Nou, ik wel, Anton heeft een nieuwe Mercedes en we komen ‘m vanmiddag showen.”
