Het liep tegen het middaguur en iedereen (Anneke, Roy, Betty en Roy’s moeder Ellie) lustte wel iets. Anneke dook de koelkast in en trof er nog genoeg eieren in aan, plus een verpakking spekjes, waarna ze aan het bakken sloeg. “Ik maak snel even een omelet.” kondigde ze aan.
“Wie lust er een soepje?” vroeg Roy vervolgens, “ik heb nog een paar van die zakken staan, tomaten-, champignon- en groentesoep, als ik het goed heb. Alleen Anneke en ma soep?
“Tomaat dan maar?”
Nadat de dames hiermee gedwee akkoord gingen, vertrok Roy naar de keuken om de bestelling klaar te maken.
“Moet ik helpen?” vroeg Ellie, waarop Roy beduidde dat ze gewoon in de huiskamer moest blijven zitten.
“Oma, wil jij mijn tekeningen dan zien?” vroeg Betty toen verwachtingsvol en schoof een stoel bij. “Maar natuurlijk, kind. Laat ‘ns even zien wat jij allemaal voor moois hebt gemaakt.”
“God, wat stinkt dat altijd, eieren bakken” foeterde Anneke. “Ik zet even een raam open.”
Even laten zaten ze gezamenlijk aan tafel, waarbij Anneke het thema gezondheid aanroerde.
“De laatste tijd hoor ik van alle kanten dat men wel iemand kent, die een ziekte onder de leden heeft. Iedereen loopt wel ergens, bij de specialist, de pijnpoli of de psycholoog, noem maar op, het is echt niet meer normaal.” ging ze verder. En allemaal slikken ze wel iets met een exotische naam, zoals diclofenac, ibuprofen, prednison, tramadol en ga zo maar door.
“Dat is de tragiek van het menszijn, iedereen mankeert vroeg of laat wel iets.” antwoordde Ellie, “fysiek of mentaal, iedereen loopt wel een kras op in zijn of haar leven.” stelde ze. “Zo hoorde ik laatst op een verjaardag een verhaal van iemand, die een zus heeft die nachtblind is. Nooit geweten wat dat was. Nu ja, inmiddels heb ik begrepen dat je dan in het donker zo goed als niets ziet. Overdag heb je doorgaans geen probleem met zien, maar ‘s-nachts als je, zeg maar, ’s-avonds laat weggaat bij vrienden en in het donker hun achtertuin inloopt, duik je zo de struiken of de vijver in, want je ziet niets, je ziet geen hand voor ogen. En ben je daarmee erfelijk belast, dan is er amper genezing mogelijk. En daar hoor je nooit iemand over, terwijl er in ons land talloze mensen rondlopen, die hiermee dagelijks kampen.”
“Lust er nog iemand een tosti?” vroeg Roy toen. “Ik neem er zelf ook één. Betty jij ook?”
“Persoonlijk brand ik mijn vingers liever niet aan geneesmiddelen” begon Ellie weer.
“Als je alleen al ziet wat voor een scala aan bijwerkingen ze hebben, dan kan ik me niet voorstellen dat daar nog iemand van opknapt. Zo beïnvloedt het vaak je stoelgang. De ene keer heb je dan diarree, de keer daarop kamp je weer met constipatie en daar krijg je weer aambeien van, dus heb je nog een probleem erbij. Om nog maar te zwijgen van de meest voorkomende bijwerkingen, zoals hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid, slapeloosheid en huiduitslag. Vaak is het middel erger dan de kwaal. Bovendien pakt de combinatie pillen en alcohol helemaal niet goed uit, terwijl er hele volksstammen zijn die dit gewoon negeren.
Zo slikken ze bijvoorbeeld antidepressiva, omdat ze jarenlang hebben gezopen, maar worden ze van die pillen ook niet happy, waardoor ze van de weeromstuit weer aan de drank gaan, waardoor ze weer terug zijn bij af en weer aankloppen bij de dokter om de pillen de schuld te geven. Vervolgens krijgen ze wat anders voorgeschreven, waarna het hele ritueel zich weer herhaalt. Sommige mensen leren het nooit.” aldus Ellie, “die zijn niet meer te helpen.”
“Zeg, even wat anders, wat eten we eigenlijk vanavond?” vroeg Roy toen.
“Goeie vraag.” antwoordde Anneke, “volgens mij heb ik nog andijvie liggen.”
“Ik weet iets beters” zei Ellie toen. “Als we nou eens met z’n allen pannenkoeken gaan eten?”
“Ja, oma! Laten we lekker pannenkoeken gaan eten.” gilde Betty. “Want ik lust geen andijvie.”
