“In ons land zijn we ’n beetje het gevoel voor dienstverlening kwijtgeraakt. De klant is hier echt geen koning meer.” mopperde Sylvia, toen ze samen met Mary bij Anneke was aangeschoven om weer ‘ns wat bij te kletsen. “Kijk, zoals het in Amerika gaat, die vleierij en overdreven maniertjes van “Hi, how are you today, madam“ dat hoeft voor mij nu ook weer niet, maar een beetje service mag je toch wel verwachten als je ergens wat aanschaft. Neem nu vorige week. Kom ik, tegen lunchtijd, in een super met een volle kar boodschappen aan bij zo’n kassière, waarna ik zoals gewoonlijk een begin maak met de levensmiddelen op de band te leggen. Tot mijn stomme verbazing staat de kassajuffrouw op dat moment pontificaal op, wijst me op de lichtkrant aan het plafond, waarop ‘deze kassa gaat sluiten’ stond, en stiefelt vervolgens weg, mij achterlatend alsof dit gedrag vanzelfsprekend is.
Nou, daar stond ik dan met de mond vol tanden, kon ik alles weer in de kar laden en op zoek gaan naar een kassa waar ik wel kon afrekenen. Er daar stond, zoals jullie begrijpen, inmiddels een flinke rij klanten op hun beurt te wachten. Bleken er rondom het middaguur maar twee kassa’s open te zijn plus de zelfscan. Wie bedenkt zoiets! En tijdens het winkelen ben ik in de wandelgangen heel wat drukdoend personeel tegengekomen. Dan denk ik, je moet oplossingsgericht zijn en wat van die jonge krachten opleiden tot kassabediende en inzetten op de piekmomenten. Ik denk dat een permanente kassa bezetting meer bijdraagt aan je goede naam dan dat obsessieve vakkenvullen. De gevolgen van een keer misgrijpen bij de keuze van een product worden zwaar overschat.” ging Sylvia verder. “Want vind ik ’n keer geen aardbeienjam in het schap, dan neem ik toch lekker kersen- of bosbessenjam mee naar huis, ik zie het probleem niet. Op de Gaza-strook en in Oekraïne hebben ze grotere zorgen.”
“Maar je hebt wel gelijk, Syl, als je boodschappen hebt gedaan, wil je meteen naar huis”, moest Anneke toegeven, waarna ze opstond en nog een keer met de koffiekan rondging.
“Ik snap wel meer dingen niet.” haakte Mary toen aan. “Als je bij een bakker of slager binnen staat, word je bijvoorbeeld lang niet altijd geholpen op het moment dat je aan de beurt bent, altijd dringt er wel een brutaaltje voor. Maar van de zomer, bij zo’n friteskeet langs het strand, maakte ik hiervan de overtreffende trap mee. Ik dacht, ik ga effe lekker ‘n paar uur naar Scheveningen en snakte op gegeven moment naar een frietje. Maar het was er nogal druk. Enfin, toen ik eindelijk aan de beurt was en mijn bestelling wilde doorgeven, komt er zo’n patser aanlopen, zo’n sportschooltype die aan een sigaar knaagde zoals een hond aan zijn bot. En die duwt me opzij en zegt, geen tegenspraak duldend, tegen die gast van de frituur: ‘Appie, voordat je dit mens verder helpt, doe mij effe gauw een frietje kapsalon met een frikadel speciaal, want ik moet zo weg. En die mevrouw hier kan wel effe wachten, toch mevrouwtje? U hebt tijd zat, want u bent zo te zien toch al met pensioen’. zei ie ijskoud. Ik zou al met pensioen zijn? Alleen die opmerking bracht me al tot razernij. Enfin, mijn uitstapje was grondig verknoeid en ik ben meteen weggegaan. Bezoek je ook een keer Scheveningen, krijg je dit! Word je door de eerste beste souteneur aangeduid met mevrouwtje, wat ik toch al zo denigrerend vind, en vervolgens uitgemaakt voor pensionado, ik kan me er nog over opwinden!” zei Mary geërgerd, met een gezicht vol wraakzucht.
“Denk aan je hart, pensionado” zei Anneke met een bevrijdende lach. “En laten we alsjeblieft niet allemaal in een kramp schieten, omdat onze samenleving de overstap maakt van fatsoen naar onfatsoen. Om jullie wat op te vrolijken, gaan we zo dadelijk aan tafel en dan krijgen we allemaal een lekkere kop pompoensoep plus een flinke toast met truffelmayo erbij, die was van de week in de aanbieding bij de super. Kan jij misschien intussen even de tafel dekken, terwijl ik in de keuken de soep opwarm, Syl? Hier zijn het kleed en de servetten, pak aan.”
