“Talkshows ontaarden vaak in twistgesprekken, daarom ben ik er niet meer zo happig op.” legde Anneke uit, terwijl ze Roy’s broodtrommel vulde met vier boterhammen kaas, een banaan en een appel. “En het concept is altijd hetzelfde, eerst een discussie tussen twee kemphanen en is die eenmaal beëindigd, dan komt er geheid een bekende Nederlander in beeld die een boek heeft geschreven, waarin hij uiteenzet waarom zijn carrière schipbreuk heeft geleden. En nadat de presentator van dienst enthousiast het boek, met de tronie van de hoofdpersoon op de cover, omhoog heeft gehouden, volgt er een interview met de debuterende schrijver, al naar gelang het aanbod, een gesjeesde sportman, een geflopte volkszanger of een miskend politicus. Het is in ieder geval iemand is die ons met zijn boek wil overtuigen van het feit dat hij vrede heeft gesloten met zichzelf en nu volledig in balans is. Zonder gebukt te gaan onder de matige resultaten uit zijn verleden, zoekt hij nu voor de volgende stap in zijn bestaan een nieuw bereik, want hij is dol op publiciteit rondom zijn persoon. En doordat ie gezegend is met een naam die deuren opent, krijgt ie alle aandacht. Dus smullen de lezers niet alleen van zijn guilty pleasure (hij koestert een grote liefde voor de muziek van André Rieu) maar in het bijzonder van de knotsgekke avontuurtjes van seksuele aard, die hij tijdens zijn huwelijk onderhield met stoute meisjes. Want platte seks staat garant voor goede verkoopcijfers” zei Anneke, waarop Roy in de lach schoot.
“Je kan het mooi vertellen, An. En waarschijnlijk heb je gelijk, zo’n dikke pil vol voetbalonzin verkoopt alleen maar door de erotische passages die erin staan, literair gezien stelt het geen reet voor. Het is lectuur die straks bij de eerste beste kringloop of in de papiercontainer ligt.”
“Vandaag is Mary jarig.” meldde Anneke toen. “Ik heb vanmorgen met Betty haar voicemail ingezongen, lang zal ze leven. Ze viert dit jaar haar verjaardag in een hotel op Mallorca. Sinds een paar jaar viert ze al haar verjaardagen in het buitenland, ik vind dat echt jammer. Ze worstelt met het ouder worden, de kerels fluiten haar niet meer na op straat. Van de aandacht die ze altijd kreeg van het andere geslacht, is weinig overgebleven. Midlifecrisis. Wacht maar eens tot ze voor je opstaan in de tram, dan ben je pas echt oud, zei ik onlangs. Was ze niet blij mee. Nu ja, ik bel haar vanavond wel even. Nog koffie, Roy, of moet je weg?“
“Ik lust nog wel ’n bakkie, dan vertrek ik.” antwoordde Roy. “Weet je wat het is, Mary worstelt met haar nieuwe levensfase, haar beste jaren zitten erop, eerst krijg je de ups en dan de downs. Misschien komt het ook wel doordat ze nooit moeder is geworden. Ze heeft nooit meegemaakt dat een kind je op je verjaardag ’s-morgens vroeg een beschuitje met thee op bed brengt onder het zingen van “Lang zal ze leven” en je dan trots een cadeautje plus een, op school gemaakte, tekening (voor mijn lieve mama) in de handen drukt. Een aardigheidje dat ze van hun eigen zakgeld hebben gekocht. En dan kun je op je verjaardag wel uit eten gaan bij een 3-sterren tent, een buitenlands tripje boeken of jezelf een dure parelketting cadeau doen, dat weegt allemaal niet op tegen de liefde van een kind.”
“Misschien had ze ’t daarom laatst wel over de aanschaf van een hond.” bedacht Anneke ineens. Dat heeft ze tenminste iets om van te houden, iets om voor te zorgen, ze is altijd alleen thuis. En mensen zonder kinderen zoeken vaak troost bij een huisdier, dat geeft je leven weer wat betekenis. Want als je niet meer werkt, geen hobby’s hebt en geen kinderen plus een man die altijd weg is, is dat funest voor je eigenwaarde. Nee, Mary zit niet bepaald lekker in d’r vel. Laatst, tijdens ons vaste dagje shoppen, hield ze even halt en zei toen: “Ik weet niet wat ik heb, maar ik ben de laatste tijd zo moe.” Waarop ik -met onderkoelde humor- zei: “Nou, voorjaarsmoeheid kan ’t niet zijn, Mary, want we zitten pas in januari.”
door Rein van Vorstenbos
