Gespannen zat een veertiger met een hoornen bril op zijn telefoon te kijken, daarbij van tijd tot tijd uit het raam kijkend. Zou hij hier op een date wachten, vroeg Roy zich af, toen hij -om te schuilen voor de regen- in het drukbeklante eetcafé tegenover hem aan de grote leestafel plaatsnam. Nadat hij, om plaats te maken voor een consumptie, wat landelijke dagbladen opzij had geschoven, kwam de kelner van dienst de bestelling opnemen. “Wat kan ik voor u betekenen, mijnheer? Wat had u gehad willen hebben?” vroeg hij.
“Een gewone koffie met een broodje gezond, graag.” antwoordde Roy, waarna de kelner weg beende, daarbij de order hardop bevestigend: “Een gewone koffie met een broodje gezond.”
Buiten liep intussen een regenwolk met kracht leeg op het trottoir. De herfst liet zich gelden. Als ik straks weer buiten kom, gaat de aarde weer heerlijk geuren van de regen, dacht Roy, terwijl ie een krant van tafel griste en opensloeg. Hierbij viel zijn oog op een artikel waarin aandacht werd gevraagd voor het feit dat er meer dan één miljoen Nederlanders lijden aan meer dan 8000 verschillende ziektes. Hier moest Roy even passen. Hoe stel je in godsnaam een diagnose bij dit soort ziektes en is daar dan wel een remedie voor, vroeg hij zich af
Op dat moment bracht de kelner de koffie en het broodje. “Kijkt u eens. Smakelijk!” zei ie.
Geen moeite is hem te veel om een fooi binnen te harken, dacht Roy, toen hij ‘m nakeek.
Buiten waren er op het glimmende wegdek twee jonge knapen in de weer met hun skateboard. Met hoge snelheid naderde er een bestelbusje en in de krappe bocht voor het café ging het mis. De voorste skater struikelde en liep hinkend het trottoir op, terwijl nummer twee diens rolplank nog net voor de aanstormende bus van de straat kon vissen. De berijder hiervan claxonneerde ongeduldig, terwijl hij een sigarettenpeuk door het open cabineraam wegschoot in de richting van de jongelui. “Opzouten!” riep ie getergd. Terwijl de onfortuinlijke skateboarder, tegen de muur leunend, over zijn pijnlijke enkel wreef, toonde zijn maat nijdig zijn middelvinger aan de uit het zicht verdwijnende chauffeur.
Terug in het café vroeg de kelner in het voorbijgaan aan Roy: “Alles naar wens, mijnheer?” We spelen het spelletje maar mee, dacht deze en terwijl hij zijn koffiekopje omhooghield, reageerde hij met een: “Ja hoor, alles naar wens. Lekker bakkie troost, helemaal top.”
Buiten was het inmiddels droog. Het geklik van skateboards weerklonk weer door de straat, gevolgd door de uitbundige lach van een van de jongens. Even later sloegen ze de hoek om.
Op hetzelfde moment werd de cafédeur geopend, met opgeheven hoofd betrad een donkerharige dame in een rode regenjas de zaak. De veertiger met de hoornen bril zette grote ogen op. Dit moet ze zijn, zag je hem denken. Vol dadendrang stond hij op, terwijl hij de vrouw wenkte en op de lege stoel naast hem wees. Even later zaten ze wat onwennig naast elkaar. De kelner werd geroepen. “Twee koffie en de lunchkaart? Uitstekend, meneer.”
Dus toch een date, stelde Roy vast, ik had al zo’n vermoeden… Met een “Kon je het goed vinden?” opende de man het gesprek. “Ja, hoor.” zei de vrouw, terwijl ze uit haar handtas haar rinkelende mobieltje opdiepte.
“Hallo, met Anja. O, ben jij het Julia. Of ik nu naar huis kan komen? Ja, maar lieve kind, je zou toch na school naar de dagopvang gaan? Dat hadden we toch afgesproken, je weet toch dat mama een afspraak heeft. Wat zeg je? Is de opvang dichtgegaan, omdat allebei de medewerksters ziek zijn? En konden ze dan geen vervangers vinden? Mooie boel, zeg.”
Dan, met de hand op de telefoon: “Sorry, ik moet dringend weg, mijn dochter van acht belt.”
“Ik heb alles gehoord, je dochter gaat voor.” antwoordde de man. “En weet je, Ik laat de lunch voor je inpakken, eet je die thuis lekker op met je dochter. En mail me nog maar eens.”
Eens slaap ik in zijn armen, dacht de vrouw bij het afscheid. Maar vooruit, nu eerst naar huis!
door Rein van Vorstenbos
