“Begrijp me goed,” begon oom Johan, “ik wil niet de cynische zeurpiet uithangen, maar wij hadden vroeger veel meer lol op een verjaardag. Zo keken wij bijvoorbeeld niet op een schuine mop meer of minder”, ging hij verder, terwijl Roy’s moeder Ellie instemmend knikte, “maar tegenwoordig geeft het geen pas meer om met ondeugende grappen te proberen de lachers op je hand te krijgen. En dat heeft zijn weerslag op de sfeer, op de gezelligheid. Want daar is de laatste tijd behoorlijk de klad in gekomen, de dialoog is verzuurd, de gesprekken zijn allemaal veel te serieus geworden, vroeger had je veel meer schik. Of het nu om een gewone verjaardag ging, een bruiloft of een oudejaarsavond, de avonden dat je na afloop met tranen in de ogen van het lachen naar huis ging, lijken voorgoed voorbij. Wat daarbij natuurlijk ook hielp, was het feit dat je vroeger in een ommezien een pilsje voor je neus had staan, waardoor er aan het eind van de avond altijd wel een oom was die een slokje te veel op had en om wiens rare fratsen iedereen zich te barsten lachte. Maar dat is allemaal verleden tijd, tegenwoordig mag je in gezelschap niet te veel bier meer drinken. Dus slap ouwehoeren is er niet meer bij, want iedereen zit aan het bronwater (”Doe mij maar een lekkere Spa”). “Maar dat is niet het enige dat er is veranderd”, onderbrak Roy zijn oom, “de snacks op tafels moeten tegenwoordig ook allemaal gezond zijn. De borrelhapjes bestaan uit komkommers, snoeptomaatjes en bleekselderij. Bizar. Voor een bitterbal kan je tegenwoordig alleen nog maar terecht op het congres van de VVD.”
“En het gebak moet tegenwoordig ook al verantwoord zijn,” viel Anneke hem bij, “Dan krijg je zo’n droge rijstwafel bij de koffie in plaats van een gebakje. En dat zijn nu net de dingen, die een beetje fleur aan een feestje geven.”
“Precies.” ging Roy verder, “op sommige verjaardagen slaan ze tegenwoordig de koffie met gebak zelfs over, want dat vindt men allemaal maar gedoe.”
“Ja, je zou eens ergens moeite voor doen.” schamperde oom Johan.
“Ik vind het jammer om te zeggen,” begon Roy dan weer, “maar ik verheug me de laatste tijd helemaal niet zo meer op verjaardagen. Want voor je ‘t weet zit je weer de hele avond alleen maar over Poetin, Trump en Netanyahu te praten, letterlijk elk gesprek heeft de ellende van de wereld als inspiratiebron. Weet je, ik vind er niets meer aan, zo’n avond. Het is alleen maar geneuzel over politiek.” “Ik vrees inderdaad dat je gelijk hebt, Roy.” viel Anneke hem bij. “Het optimisme moet weer terug, evenals de koffie met appeltaart. En we moeten geen Spa meer drinken, maar gewoon weer een pilsje pakken, dan komt de gezelligheid vanzelf. Want ik verlang zo,” giechelde Anneke, “naar zo’n avond waarop we weer met z’n allen, net als vroeger, de slappe lach krijgen.”
door Rein van Vorstenbos
