‘s-Middags ging de telefoon. Het was Mary, die aankondigde dat ze overwoog een hond te nemen. Anton had eindelijk zijn bezwaren tegen de komst van een huisdier opzijgezet en nu was het zaak om uit te zoeken welke hond er bij hen paste. Of Anneke een goede tip had.
“Gossie,” zei Anneke, “daar vraag je me wat. Maar een paar tips heb ik wel voor je. Je moet er sowieso geen nemen met verlatingsangst, zeg maar zo’n hond die tekeergaat als je weggaat. Want je hebt erbij die de kalk van je plafond blaffen! Kijk daar dus voor uit! Verder zou ik rekening houden met je behuizing. Jij woont op een chic appartement, dus voor een groot formaat hond is daar geen plek. En houd ook rekening met verharen, dat doen sommige honden namelijk, dan ben je de hele dag aan het stofzuigen, is geen doen.”
“Waar ik ook vreselijk tegenop zie,” begon Mary weer, “tegen het zindelijk maken van een pup, je weet wat voor een dure Perzische tapijten wij hebben liggen. Moet er niet aan denken dat die kostbare vloerkleden straks naar urine ruiken. Om nog maar te zwijgen over het bijten, als die scherpe tandjes doorkomen slopen ze, voordat je ’t weet, je dure pumps.
En hoe meer ik dat allemaal voor me zien, hoe sceptischer ik word. En wat vind jij dan van het feit dat half Nederland tegenwoordig een hond uit het buitenland laat komen?”
“Ja, da’s ook zo raar fenomeen.” antwoordde Anneke. “Ofschoon onze eigen dierenasiels vol zitten, halen de meeste mensen inderdaad liever een straathond uit Roemenië of Spanje. Dan gaan ze naar zo’n site op internet en dan zien ze een foto van zo’n zielig beestje en dat raakt bij die mensen een snaar en dan zijn ze verkocht. Dan slaat de begeerte toe en gaan ze voor de bijl. En weet je wat ik laatst op de radio hoorde, nu we het toch over zwerfhonden hebben? Enig idee wat ze vroeger in die landen deden als het circus naar stad kwam? Nou, dan werden alle straathonden gevangen om ze te voeren aan de leeuwen en tijgers. Gratis vreten. Ja, ik geef je de feiten, in sommige landen is een dierenleven niets waard, Mary. Echt, ik zweer ’t je.” zei Anneke streng, terwijl ze naar buiten keek waar de herfst nu echt was begonnen en de lucht behangen was met donkere wolken.
“Dat ben ik helemaal met je eens,” antwoordde Mary, “neem bijvoorbeeld eens dat stierenvechten in Spanje, dat is toch niet meer te rijmen met onze hedendaagse opvattingen over beschaving, sterven is toch geen vermaak, dat zou echt verboden moeten worden.”
“Om even terug te komen op je keuze, Mary, ik zou niet kiezen voor een zwerfhond uit het buitenland,” begon Anneke weer, “neem gewoon een hondje uit een Nederlands asiel. Nu geloof ik ook wel dat die stakkers uit het buitenland nauwelijks perspectief hebben, want als ze daar niet snel iemand voor vinden, dan krijgen ze waarschijnlijk een spuitje. Maar onze eigen asielhonden zijn ook vaak beestjes die al maandenlang tevergeefs op een goed tehuis wachten. Maar weet je wat het is, Mary? Wij mensen zijn vreemde wezens, wat voor de hand ligt doen we niet, om ons vervolgens voor hetzelfde doel grote offers te getroosten. En wat je ook niet mag vergeten, het adopteren van een huisdier uit Zuid- of Oost-Europa kost ook nog ‘ns extra geld, want zo’n beestje uit het buitenland halen kost aanmerkelijk meer dan een hond uit Nederland adopteren, dat loopt behoorlijk in de papieren. Eigen dieren eerst, zou ik dan ook willen zeggen.” sprak Anneke tot besluit, terwijl ze naar Roy knipoogde, die haar een kop koffie bracht. Met een donut erbij, uit de aanbieding.
“Weet je waar ik soms bang voor ben, An, dat het nemen van een hond een bevlieging is,” begon Mary weer, “misschien moet ik maar een schietgebedje doen dat het overwaait.”
“Doe dat, zus. En neem in plaats van een hond, maar een borrel. En doe Anton de groeten!”
door Rein van Vorstenbos
