“Onze zendgemachtigden hebben er een handje van”, begon Roy, “om allerlei nieuwe programma’s op de buis te slingeren, waarin een bekende Nederlander mag klagen. Klagen over de tegenvallers in zijn of haar leven, klagen over problemen waar jij en ik niets mee te maken hebben, want privé, of problemen die volledig aan de klager zelf te wijten zijn (drank, drugs, grensoverschrijdend gedrag, noem maar op). Het is allemaal weggooi amusement, het stelt niets voor. Om aan zo’n programma mee te doen is overigens wel vereist dat je minimaal een strafblad hebt of niet tevreden bent over je seksuele geaardheid. Maar dan mag je ook vrijuit klagen voor de camera. Weet je trouwens dat er geen volk is dat meer klaagt dan de Nederlander? Of het nu over het weer gaat of over de alsmaar duurder wordende boodschappen, benzine of treinkaartjes, klagen is een soort tweede natuur van ons. Evenals zeuren en ons ergeren. Aan de toenemende overlast als gevolg van opgevoerde fatbikes en busjes van pakketbezorgers. En aan het gebrek aan toezicht hierop, want de politie is in geen velden of wegen te bekennen, die komen al jaren personeel tekort. En vergeet de landelijke politiek niet, daar kunnen we ook heerlijk op afgeven. Daarom is elke talkshow tegenwoordig gevuld met politiek commentatoren die voortdurend leeglopen op onze volksvertegenwoordigers. En de critici van formaat fietsen meerdere talkshows per avond af, waardoor je voortdurend tegen dezelfde koppen aankijkt. Hoe meer gedoe op het Binnenhof, hoe meer criticasters er op TV verschijnen.” stelde Roy tot slot vast.
“Waar ’t in feite op neerkomt, is dat je op TV voortdurend hetzelfde krijgt voorgeschoteld.” reageerde Anneke droogjes. “Creatieve programma’s worden er nauwelijks meer gemaakt, laat staan documentaires die je aan het denken zetten. Vroeger had je bijvoorbeeld uitzendingen, waarin reporters op doorreis in Rusland kleine dorpen bezochten om samen met de bewoners terug te blikken op de Tweede Wereldoorlog. Dan legde zo’n bejaarde vrouw uit dat haar 17-jarige zoon destijds op de plaatselijke landbouwschool zat, toen de Duitsers Stalingrad naderde. En dat toen de twee hoogste klassen onmiddellijk door Stalin naar het front werden gestuurd om de stad te helpen verdedigen. En dat er van die 70 leerlingen na de oorlog geen één, maar dan ook werkelijk geen één, was teruggekeerd, alle jongens uit dat dorp waren omgekomen tijdens de slag om Stalingrad. En dan te bedenken dat de vaders van die knapen al eerder naar het front waren gestuurd en dat ook daarvan niemand de oorlog had overleefd. Dus in het hele dorp was er na 1945 geen enkele man meer te bekennen. En zo’n dorp stond eigenlijk model voor misschien wel honderden andere Russische dorpen. Zo’n onthutsende reportage greep je bij de strot, die had impact en daar discussieerde je met je familie en vrienden nog dagenlang over. Maar dergelijke indrukwekkende documentaires zie je niet meer op de buis. Komt nog bij dat de mens hiervan niets geleerd heeft, want in het huidige Rusland en de Oekraïne krijgen jongemannen van de overheid opnieuw dagelijks te horen dat ze naar het front moeten. Om zogenaamd te vechten voor het vaderland. Met alle kans om voor het vaderland te sneuvelen door de eerste beste drone.” mopperde Anneke.
“En intussen is bij ons op TV de hele aandacht voor de oorlog in Oekraïne steeds meer naar de achtergrond verschoven en kijken we met z’n allen weer braaf naar de ‘Kwis met ballen’ begon Roy weer. “En naar ‘Help, mijn man is klusser’ of ‘Ik vertrek’ en meer van dat soort pretentieloos vermaak, zeg maar, amusement van het niveau rookworst van de Hema.
Maar ja, daar kun je af en toe ook zin in hebben!”
door Rein van Vorstenbos
